ΟΛΑ ΤΑ ΠΕΡΙΕΡΓΑ ΣΕ ΜΕΝΑ ΘΑ ΤΥΧΟΥΝ!ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑ ΝΑ ΣΕ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΩ ΜΕ ΜΑΤΙΕΣ...ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΣΕ ΕΙΔΕΣ ΚΑΙ ΕΣΥ...ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΣ ΠΟΛΥ,ΑΠΟ ΤΑ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΑ ΘΗΛΥΚΑ ΠΟΥ ΕΧΩ ΔΕΙ!
ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΒΓΑΙΝΟΝΤΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ(ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΣΕΝΑ)ΗΛΠΙΖΑ ΝΑ ΣΕ ΒΡΩ ΑΛΛΑ ΕΙΧΕΣ ΦΥΓΕΙ...ΚΑΣΤΑΝΟΞΑΝΘΗ,ΤΖΙΝ ΜΑΥΡΕΣ ΜΠΟΤΕΣ ΚΑΙ ΕΝΑ ΕΛΑΦΡΗ ΜΠΛΟΥΖΑΚΙ ΓΡΙ..ΑΠΛΑ ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ!ΕΓΩ ΦΟΡΟΥΣΑ ΒΕΡΜΟΥΔΑ ΑΣΠΡΗ ΜΠΛΟΥΖΑ ΜΕΛΑΧΡΙΝΟΣ.
ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ ΝΑ ΜΠΕΙΣ ΚΑΠΟΥ ΕΔΩ ΚΑΙ ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΓΕΛΙΑ ΜΟΥ-ΕΓΩ ΓΙΑ ΜΕΡΙΚΕΣ ΜΕΡΕΣ ΘΑ ΕΛΠΙΖΩ ΜΗΠΩΣ ΚΑΙ...!

ηταν βραδακι στισ 29/4/09 ημουν με μια φιλη για καφε στο τζοτζο φωκιωνως στο ισογειο εξω,εφυγα για λιγο κ οταν γυρησα σε ειδα να με κοιτας καθοσουν με εναν φιλο σου απεναντι μου καποια στιγμη η φιλη μου εφυγε κατα τις 10 κ εγω καθησα λιγο ακομα μια κ δουλευει εκει ενας φιλος,εσυ εισαι μελαχροινος κ φορουσες μαυρο τζιν,γκρι πουλαμισο,κ μαυρο σακακι,απο τοτε δεν σε ξαναειδα εκει αν καταλαβες η στειλε μηνυμα εδω η ελα παλι για καφε καποια στιγμη θα ξαναβρεθουμε.

Σε είδα στο καράβι επιστροφής από Χίο για Πειραιά στις 9 Αυγούστου,12:30 το βράδυ.Φτάσαμε Πειραιά στις 8 το πρωί της ίδιας μέρας.Καθόσουν κατάστρωμα με 2 φίλους και 1 κοπέλα.Καθόμουν μόνη μου σε μια καρέκλα,τυλιγμένη με ένα κόκκινο sleeping bag και άκουγα μουσική.Είχα τα μαλλιά μου κοτσίδες.Εσύ ήσουν ξανθός με ράστα,πράσινα μάτια,φορούσες ένα κορδονάκι στο πόδι και κάποια στιγμή έβαλες κι εσύ τα ακουστικά σου.Σε κοίταζα συνέχεια,το ίδιο κι εσύ.Αν και ταξιδέψαμε μαζί για 6 ώρες δεν ανταλλάξαμε κουβέντα.Ελπίζω να τα πούμε κάποια στιγμή...

Σε είδα το μεσημέρι της Δευτέρας του αγ πνεύματος στην παραλία του Αγ. Νικόλα Αναβύσσου να λιάζεσαι μαζί με την φίλη σου:). Το μόνο που μπορώ να θυμηθώ αυτή τη στιγμή είναι τα καταπληκτικά σου μάτια και το χαμογελό σου!Είμουν με έναν φίλο μου ο οποίος μίλαγε ακατάπαυστα και εγώ είχα κολλήσει να σε κοιτάω.Τόσο που ξέχασα να ερθω να σου μιλήσω και κάποια στιγμή έφυγες...

Σε γνώρισα μέσω νετ.. Είχαμε επικοινωνία μέσω μηνυμάτων αλλα κάποια στιγμή άλλαξες νούμερο και σε έχααα.. Είμαι από Θεσσαλονίκη.. Κι εσύ είσαι η Ελένη Νάκου από Μέτσοβο.. Αν ποτέ δεις αυτό το μήνυμα απάντησέ μου σε παρακαλώ... Θα σε περιμένω... Μου έλειψες πολύ και δεν έπαψα στιγμή να σε σκέφτομαι...

Χθές ήσουν στο ACT NOW THE CONCERT στο Γκάζι.Μαύρο T-shirt,τζιν,shaved look απίστευτο χαμόγελο!Αριστερά από το μεγάλο φουγάρο εσύ με μια παρέα κ εγώ με τη δική μου 10 μέτρα πιο μπροστά.Φορούσα μια πράσινη μπλούζα κ κοιτούσα προς το μέρος σας.Συναντήθηκαν τα βλέμματά μας,κάποια στιγμή πλησίασες αλλά εμείς φύγαμε.Γίνεται να σε ξαναπετύχω κάκπου κάποια στιγμή?

Σε είδα το Σάββατο 31/05/08 στην Πολιτεία στη Ζήνα με το Ρουβά. Καθόσουν με μια φίλη σου και άλλα δύο ζευγάρια κοντά στην είσοδο του μαγαζιού και εγώ ημούν σε παραδιπλανό τραπέζι με ένα φίλο μου και άλλα δύο ζευγάρια. Κάποια στιγμή που κάθησα σε άλλο σημείο του τραπεζιού σε είδα και είμαι σίγουρος οτι κατάλαβες απο τα βλέμματα που έριχνες. Ήθελα να σου μιλήσω αλλά η θέση που είχες στο τραπέζι δεν μου επέτρεπε κάτι τέτοιο.
Κάποια στιγμή πήγα προς τη τουαλέτα περνώντας από το τραπέζι ανταλλάξαμε ματιές και όταν γύρισα είχες πάει και εσύ με τις φίλες σου. Δυστυχώς δε σε πέτυχα για να σου μιλήσω.
Είσαι μελαχροινή με ζωηρά μάτια και πανέμορφο χαμόγελο... Μακάρι να έχω την ευκαιρία να σε ξανάπετύχω κάπου ή να διαβάσεις το μνμ μου και να μου απαντήσεις...
ΥΓ: Η ξανθιά με την οποία με είδες να μιλάω ήταν απλά μια φίλη... :)

Έχουν περάσει τρία χρόνια από τότε. Ήμασταν διακοπές στα Φλογητά στη Χαλκιδική στο ίδιο ξενοδοχείο ("Mavridis"). Από την πρώτη στιγμή που κοιταχτήκαμε δε σταματήαμε να κοιτιόμαστε μέχρι τη μέρα που έφυγες. Κάθε μέρα στο Restaurant του ξενοδοχείου συανατιόμασταν και κοιτιόμασταν ασταμάτητα. Ακόμα και στην παραλία. Προσπάθησα να βρω τρόπο να σου μιλήσω ή να σου δώσω το τηλέφωνό μου αλλά ήσουν συνέχεια με τους δικούς σου. Ίσως να είχα καρφωθεί και να είχαν καταλάβει κάτι. Δεν άντεχα να μη σε κοιτάω. Μου έχουν μείνει χαραγμένα στη μνήμη μου τα υπέροχα γαλάζια μάτια σου. Είμαι 1,75 καστανός και εσύ περίπου στο 1, 70 καστανόξανθη με ελαφρώς σπαστό μαλλί και γαλάζια μάτια. Τότε ήμασταν περίπου 15-16 χρονών (τώρα 18-19) Όταν έφυγες ρώτησα τους υπέυθυνους του ξενοδοχείου και μου είπαν ότι πηγαίνετε συχνά σε εκείνο το ξενοδοχείο και ότι σε λένε Άννα (το επίθετο νομίζω Τσακαλοπούλου) και ότι μένεις στη Θεσσαλονίκη (Κάπου δυτικά- Αμπελόκηπους ή Εύοσμο). Πίστευα ότι θα σε δω κάποια στιγμή έστω τυχαία στην πόλη. Δυστυχώς δεν έτυχε. Πέρασαν 3 χρόνια και ακόμα σε θυμάμαι. Παρακαλώ και όποιος άλλος γνωρίζει ας βοηθήσει...