22/08/09 Σε είδα στο καράβι από Σίφνο προς Μήλο και ένιωσα την καρδιά μου να σπάει.Δεν σε είχα ξαναδεί ποτέ αλλά γνώριζα τον ήχο της φωνής σου και κάθε γωνιά του κορμιού σου.Ήταν σαν να σε ήξερα απο παντα.Είσαι το άλλο μισό μου το ξέρεις και εσύ.Αυτή η μία ώρα που κράτησε το ταξίδι μου άλλαξε όλη τη ζωή. Από εκείνη την μέρα δεν έχεις βγει λεπτό απ'το μυαλό μου και τα όνειρά μου.Μάλλον δεν θα σε ξαναδώ ποτέ αλλά αυτό το ταξίδι με κάνει ευτυχισμένη επειδή απλά σε είδα.Είσαι ότι πιο αγνό και όμορφο μου έχει συμβεί.Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ.Το κοριτσάκι με τα ωραία βραχιόλια..

Σε βλέπω στην δουλειά, όχι όσο συχνά θα ήθελα. Είναι η δουλειά σου να μην έρχεσαι κάθε μέρα. Είμαστε σε διαφορετικούς ορόφους. Γνωριζόμαστε καιρό αλλά τώρα τελευταία μιλάμε. Όσο περνάει ο καιρός μ αρέσεις όλο και πιο πολύ. Θέλω να σε γνωρίσω καλύτερα αλλά δεν είμαι σίγουρη ότι θα το ήθελες και εσύ. Την προηγούμενη εβδομάδα με ρώτησες αν μου αρέσεις όπως ήσουν ντυμένος.., χωρίς στολή! Μ αρέσεις όπως και να είσαι !!
Είμαι σχεδόν σίγουρη ότι δεν θα το διαβάσεις ποτέ αυτό το μήνυμα , αλλά πάλι ποτέ δεν ξέρεις, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.

Αγγελέ μου θέλω να σου πω ότι πάντα θα είσαι στην σκέψη μου, προσεύχομαι να σε έχει ο Θεός καλά. Σου οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ για την βοήθεια σου το διάστημα που ήμουν στην Ηλιούπολη, αν ποτέ με χρειαστείς θα είμαι πάντα εκεί. Η όλη συμπεριφορά σου μετά το Ηράκλειο ήταν απαράδεχτη, μου ανέτρεψες όλη την εικόνα που είχα για σένα, δεν το περίμενα άλλωστε επίμονα εκείνο το βραδύ σε ρώτησα αν ήθελες να το τελειώσουμε. Έφτασαν στο σημείο να πολεμάνε εμένα για να κερδίσουν εσένα, Εμέσα τους έκανες το χατίρι. Προσπαθώ να ξεπεράσω όλα αυτά και ευθύνομαι εγώ δεν έπρεπε να είχα επιτρέψει στον εαυτό μου να ανοίξει την καρδιά του. Με πάτησες με έναν ανέντιμο τρόπο. Ήμουν επιφυλακτική από την πρώτη στιγμή και με έναν μαγικό τρόπο με έκανες να ανοίξω την καρδιά μου και να θέλω να υπάρχω μονό για τον Γιάννη μου, ένιωσα ότι βρήκα το άλλο μου μισό. Έχω καταλαβει ότι η γραμμή σου είναι να μην λες κουβέντα, είναι ένας τρόπος και αυτός για να τα έχεις καλά με τον εαυτό σου. Εγώ σου χρωστώ γιατί με έβγαλες από μια άσχημη ψυχολογική κατάσταση και μου στάθηκες σε δύσκολες στιγμές μου...δεν έγινε να παραμείνω και να είμαι η ΖΩΗ ΣΟΥ όπως έλεγες, εσύ όμως θα είσαι ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΜΟΥ και αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ. Σε ευχαριστω Γιαννη Αν. για οτι εκανες....

Για όλα όσα ένιωσα, για όλα όσα θέλησα αλλά ποτέ δε σου ζήτησα, γιατί δεν έπρεπε ή δεν μπορούσες ν' ακούσεις, δε μετανιώνω... Μετανιώνω όμως που δεν ήμουν ποτέ τόσο δειλή (ή θαρραλέα...) για να διεκδικήσω μια ευτυχία που δε θα ήταν ποτέ πραγματικά δική μου...Ακόμη κι αν έχω φύγει, η καρδιά μου είναι πάντα εκεί! Γλυκέ μου Πινόκιο, ποια ψέματα είναι μεγαλύτερα, αυτά που είπαμε στους άλλους ή αυτά που εξακολουθούμε να λέμε στους ίδιους μας τους εαυτούς;;;

Για τον Αντώνη που ποτέ δεν θα καταλάβει πόσο πολύ τον ερωτεύτηκα...Τώρα είμαστε κι οι δύο δεύτερο έτος,αυτός στη Θεσ/νίκη,εγώ στη Κρήτη.Είσαι ο έφηβικός μου έρωτας και ποτέ δεν θα σε ξεχάσω...Μακάρι να μην αργούσες τόσο να μου πεις μόλις πέρυσι ότι με ήθελες κι εσύ.Αν το είχες παραδεκτεί απο πιο νωρίς θα είμασταν ευτυχισμένοι...Ξέρω ότι δεν θα δεις την αγγελία...Θα σε αγαπάω πάντα Αντώνη μου...

Σε λένε Στάθη, δουλεύεις στο 11880 κι έχεις τα ωραιότερα μάτια που έχω δει ποτέ μου... Όταν χαμογελάς, θεέ μου, παθαίνω κάτι.Θέλω τόσο πολύ να σου μιλήσω, αλλά φοβάμαι.Σε περιμένω αρκετές φορές όταν σχολάς, αλλά έχω παρατηρήσει οτι δε φεύγεις μόνος σου.Αυτό μονάχα με εμποδίζει.Σε θέλω.Γιατί να είσαι το πιο γλυκό, όμορφο και πιο αξιαγάπητο παιδί που έχω δει ποτέ μου;

Πριν αρκετά χρόνια (3) μιλήσαμε για τελευταία φορά. Δεν ήταν ο καλύτερος διάλογος που είχαμε και δεν είμαι καθόλου περήφανη για αυτό. Δύστυχως δεν κατάλαβα ποτέ ότι τα αισθήματα που είχες για εμένα ήταν πολυ περισσότερο από φιλικά όπως νόμιζα. Δεν είχες κάνει καμία κίνηση ποτέ, ούτε καν μια νύξη, όσα χρόνια γνωριζόμασταν. Την μπλούζα που πήρες στον γιό μου με το όνομα του την έχει ακόμα και εγώ όλα όσα μου χάρισες και όλα όσα λέγαμε. Δεν ζητάω τίποτα ... Μόνο να ξέρεις ότι υπάρχεις πάντα σαν σκιά στο μέτωπο μου, Anthony όπως έλεγε ο δάσκαλος των αγγλικών σου. Πολλές ευχές, Τόνια

Δεν νομίζω ότι θα έβρισκα ποτέ το θάρρος να σου το πω ενώ σε κοίτω στα μάτια...Ίσως γιατί ποτέ δεν κοιταχτήκαμε στα μάτια...Φοβηθήκαμε και οι δύο το κάτι παραπάνω...και καταφέραμε να αμφιβάλλουμε τόσο για ότι νιώσαμε που το απορρίψαμε τελείως...Μου λείπεις...Ξέρω ότι δεν μπορούμε να είμαστε φίλοι μετά απο όσα βράδια περάσαμε αγκαλιά...Ξέρω όμως ότι μπορούμε να είμαστε για πρώτη φόρα μαζί...με τον τρόπο που μόνο εμεις ξέρουμε...Μου λείπει ο Μάριος που γνώρισα και μου λείπει πολυ...Αν σου έλειψα αληθινά έστω για λίγο όπως μου είπες την τελευταία φορα πριν ψυχραθούμε σε παρακαλώ έλα να με βρεις...Ξέρεις που είμαι...Περιμένω...και αυτή τη φορά ελπίζω να πούμε την αλήθεια...έστω και αν αυτή μας πονέσει...σίγουρα θα μας λυτρώσει...Μαρία