πως με απογοήτευσες απίστευτα...δεν ξέρω τι έγινε και εξαφανίστηκες πάλι...δεν θέλω να μπεις στον κόπο να με πάρεις τηλ ούτε να μου ευχηθείς, ούτε να μου δικαιολογηθείς... να 'σαι πάντα καλά.

Σε είδα στα Everest της WIND, εκεί που δουλεύεις. Είμαι συνεργάτης σας και σε είδα όταν ερχόμουν, περνώντας μπροστά απ’ την καφετέρια. Καθόσουν έξω μαζί με έναν γεματούλη συνάδελφό σου ο οποίος με κοιτούσε επίμονα. Είμαι σίγουρη ότι κι εσύ με είδες γιατί κάτι σου είπε και με κοιτάξατε με τρόπο και οι 2. Έμαθα ότι δουλεύεις στο τμήμα αγορών αλλά δεν ξέρω ούτε πως σε λένε, ούτε σε ποιο αντικείμενο ακριβώς δουλεύεις. Μου άρεσε το μουσάκι σου και οι πλάτες σου. Αν με θυμάσαι ή αν θέλεις να με γνωρίσεις, επικοινώνησε μαζί μου.

το μόνο που ξέρω για σένα είναι ότι είσαι στο δεύτερο έτος,ότι η σχολή σου είναι στις βούτες στο ηράκλειο και ότι δεν μένεις μόνιμα κρήτη...δεν ξέρω ούτε όνομα ούτε τίποτα άλλο σχετικά με εσένα...σε βλέπω στο πανεπιστήμιο και με βλέπεις κι εσύ-αλλά 2 χρόνια τώρα μόνο τα βλέμματά μας συναντώνται!!!μακάρι τουλάχιστον να ήξερα κάτι παραπάνω για εσένα. αλλά δεν μπορώ να έρθω να σε ρωτήσω,περιμένω από εσένα να κάνεις το πρώτο βήμα!

Μια μεγάλη Γαλλίδα ηθοποιός τραγουδούσε γαλλιστί μα τα λόγια ήταν κάπως έτσι:"Μ΄αρέσει το παιχνίδι της αγάπης μα σα γυναίκα κι εγώ θέλω να με υποτάξεις". Αυτό ήθελα κι εγώ από σένα μα ούτε μπόρεσες να ξεπεράσεις τον εαυτό σου κι ούτε θα μπορέσεις ποτέ...Κρίμα διότι δεν είχα τελειώσει τις "προγραμματικές μου δηλώσεις", ήταν πολλά αυτά που δεν κάναμε μαζί.Αν με αγαπούσες λίγο ή έστω πολύ θα μπορούσαν και να γίνουν πραγματικότητα.Όπως είπες όμως ήθελες-είχες ανάγκη κάτι λιγότερο από μένα.Μακάρι να καταλάβαινα...

Δε θέλω τίποτα από εσένα τώρα πια.. Θέλω μόνο να σε ρωτήσω γιατί; Γιατί γύρισες μετά από τόσο καιρό που είχες εξαφανιστεί; Γιατί με έκανες να σε πιστέψω για άλλη μια φορά και μετά έφυγες πάλι; Γιατί έπαιξες με τα συναισθήματά μου; Το διασκεδάσες καλά με τους φίλους σου; Πραγματικα σε λυπάμαι.. Εισαι αξιολύπητος γιατί κάνεις ότι σου λένε οι άλλοι.. Γιατί πίστεψες τους άλλους κι όχι εμένα.. Γιατί δεν κατάλαβες πόσο σ'άγαπησα και ούτε θα το μάθεις ποτέ.. Γιατί έφυγες χωρίς να μου δώσεις ούτε μια εξήγηση.. Είσαι πολύ δειλός τελικά..

Ένας χρόνος πέρασε…η μεγαλύτερη περίοδος μακριά σου τα τελευταία δέκα χρόνια. Πάντα βρίσκαμε έναν τρόπο και ξανασμίγαμε, δυστυχώς δεν βρήκαμε τον τρόπο να είμαστε μαζί. Ήμουν άδικος και σκληρός το ξέρω πάντα με μας. Είχες δίκιο, αλλά ξέρεις ότι δεν το έκανα ούτε από εγωισμό ούτε από αλαζονεία. Ήταν οι καλύτερες στιγμές τις ζωής μου…
Πάρος, Μυτιλήνη, Παλαιόχωρα, Αγκίστρι, Ίος, Λονδίνο, Πράγα, Καρπενήσι…
Έχουμε επέτειο σήμερα. Ελπίζω να το ξέχασες και να μην το δεις αυτό…

Σε είδα στην Πειραιώς, στην περιοχή του Ταύρου στις 23 Μαΐου Παρασκευή περίπου στις 1:00. Περνούσες τον δρόμο πεζός. Κρατούσες ένα φάκελο ή χαρτιά. δεν θυμάμαι. Στάθηκες στην νησίδα. Σκέφτηκα ότι μπορεί να έβγαινες από την Σχολή Δημόσιας Διοίκησης ή κάτι τέτοιο. ήταν το σημείο περίπου εκεί. Εγώ σε ασημί αυτοκίνητο. Σε ρώτησα πως μπορώ να πάω πλατεία Καραϊσκάκη χωρίς να μπω στον δακτύλιο, σκοπεύοντας να στρίψω για να πάω από Πέτρου Ράλλη. μου είπες ότι θα μπλέξω. Μου είπες ότι πας και εσύ εκεί για καφέ. Σου είπα να σε πάρω με το αυτοκίνητο, ώστε να μου δείξεις και τον δρόμο. Είχες όμως το δικό σου (είδα στο απέναντι ρεύμα ένα μάλλον μαύρο αυτοκίνητο). Με ρώτησες άμα μετά θα σε γυρνούσα πίσω. Σου είπα δεν μπορώ γιατί έχω συνάντηση. Είπες πως μιας και γνωριστήκαμε, όμορφα θα ήταν να πάμε για κανέναν καφέ. Μου ζήτησες το κινητό μου. Εγώ στο έδωσα. όμως δεν έχεις πάρει ακόμα. Αναρωτιέμαι αν κατάφερες, αν πρόλαβες να το γράψεις σωστά. Δεν πρόλαβα να πάρω το δικό σου. Άναψε το φανάρι. «Πως είναι τ’ όνομα σου ούτε που ρώτησα» Ούτε και εσύ πρόλαβες, να ρωτήσεις το δικό μου. Μου άρεσες! Θα ήθελα να σε ξαναδώ!

Ναυαρίνου...καμια βδομάδα πριν...σε είδα που περπατουσες αλλά δε σε κατάλαβα απ την αρχη γιατί ήμουν και λίγο μεθυσμένη!... ΄Εσύ όμως αμέσως με κατάλαβες αλλά ούτε να με χαιρετήσεις...βλάκα...από τότε που χωρίσαμε ούτε να με βλέπεις δε θες εεεε;;;; Καλά ρε Γιώργο...