Το Σάββατο, 23/1/10 γύρω στις 10 το βράδυ σε είδα σε ένα ασημί Polo σταματημένη στο φανάρι όπως περνούσα στην οδό Μάχης Αναλάτου, κοντά στον αριθμό 65. Σε κοίταξα επίμονα και καθώς προχωρούσα γυρνάω και σου λέω οτι είσαι υπέροχη. Μου χαμογέλασες και έφυγα γιατι ήμουν πάνω στις γραμμές του Τράμ και με περιμέναν οι φίλοι μου. Ήταν τραγικό λάθος γιατι ό,τι είπα το εννοούσα. Μακάρι να σκεφτούμε με τον ίδιο τρόπο και να μπείς στο site να το δείς.

Ξεκινήσαμε να δουλεύουμε μαζί εδω και 1 μήνα περίπου.. στην αρχή μου ήσουν εντελώς αδιάφορος... αλλά μετά δεν μπορούσα να ξεκολλήσω απο τα μάτια σου! Θελω να συνεχίσεις να με κοιτάς στα ματια έτσι έντονα και να μου χαμογελάς καθε φορά που μιλάμε! Μακάρι να με ήθελες γιατι μου άναψες όλα τα φώτα που είχαν σβήσει καιρό!! Δεν μπορώ να καταλάβω αν θέλεις..σε παρακαλω κάνε το πρώτο βήμα γιατι εγω δεν πρόκειται!!!

Ειναι αργα για εξηγησεις αλλα θελω να ξερεις τα εξης. Πανε πανω απο δυομιση χρονια απο τοτε που εφυγα σαν κλεφτης ενα πρωι χωρις καν να σε χαιρετησω. Δεν ξερω πως ενιωσες και λιγη σημασια εχει πια. Εφυγα γιατι ημουνα δειλος και πολεμουσα τα συναισθηματα μου για σενα εξου και η αλλαζονικη μου συμπεριφορα που ισως να σε πληγωσε. Φοβομουνα επειδη ησουνα σπανιο και δυσκολο ατομο και δεν ηξερα που μπορουσε να οδηγησει αν σχετιζομουνα μαζι σου. Δεν ξερω αν εσυ ενιωθες την ιδια ελξη για μενα. Αλλα πια δεν θα το μαθω ποτε και αυτο ειναι το χειροτερο. Μονο σποντες, κυριως απο σενα. Ετσι λοιπον προτιμησα να φυγω γιατι ηλπιζα οτι μακρια σου θα σε ξεχνουσα. Αλοιμονο, δεν περναει ουτε στιγμη που να μη σε σκεφτομαι ακομα. Εισαι σιγουρα αυτο το μαγικο και απροσδιοριστο πoυ η διαισθηση μου παντα ελεγε οτι θα μου παρουσιαζοταν στη ζωη. Τελικα το βρηκα αλλα το προσπερασα λογω της ανασφαλειας μου.

20 αυγουστου 2008 11:30 βραδυ μεσα στο πολυχρωμο πληθος ησουν εσυ οπτασια πανεμορφη αιθερια.. Όλοι χάθηκαν για έμενα και υπηρχες μονο εσυ δεν σου μιλησα γιατι εχασα την φωνη μου σιγουρα δεν με ειδες γιατι σου μιλουσε η παρεα σου ευχαριστω το θεο που υπαρχεις δεν ξερω τιποτα για εσενα παρα το οτι ησουν πανεμορφη ο συντροφος σου φορουσε ανιχτοχρωμα ρουχα και εσυ ενα πανεμορφο μινι με παπουτσια ψηλοτακουνα με ψηλο πελμα και γυαλιστερα...ησουν ενας αγγελος να ζησεις για παντα

εαν ποτε διαβασεις αυτο το μηνυμα που γραφω για σενα τοτε ισως καταλαβεις πολλα [σακη ποτε δεν καταλαβα γιατι χωρισαμε και ουτε πως εγινε ] για το μονο πραγμα που εχω μετανοιωσει ειναι γιατι δεν δωσαμε ευκαιρια στο γαμο μας και ενα παραπονο μου δεν ηρθες ποτε να με βρεις οσο και αν περιμενα μου λειπουν τα παιδια πολυ και εσυ να το θυμασαι ετσι για να το ξερεις αλεξανδρουπολη [ΜΠΑΡΜΠΑΡΕΛΛΑ]θυμασαι

Γνωριστήκαμε μέσω του κολητού μου και της φίλης σου το Σάββατο το βράδυ σε ένα μπαρακι κοντά στο Μέγαρο μουσικής.Νομίζω πως με παρεξήγησες λίγο με κάποια πράγματα που σου έλεγα, απλά ήθελα να περάσουμε όμορφα.και είμαι σίγουρος πως περασες και εσύ όμορφα.Μου άρεσε η κουβεντούλα που είχαμε.Δεν επιδίωξα να σου ζητήσω το τηλέφωνο και το μετάνιωσα.Θα μπορούσα να το βρώ αλλα δεν θέλω να μπλέξω άλλους στην μέση.Υπάρχει μία διαφορα μικρή στην ηλικία που ίσως να σε "πηγαίνει" πίσω η οτι άλλο θέλεις πες ..αλλα δεν ειναι έτσι. Θέλω να σε ξαναδώ . "το σβέρκο σου ....lol" . σίγουρα κατάλαβες ποιος είμαι.Αν με ρωτήσεις γιατι σου στέλνω απο εδώ είναι απλα γιατι δεν έχω και πολύ δουλεια στο γραφείο σήμερα lol....αυτό ήταν σαρκαστικό :P lol

Σε ειδα το Σαββατο 10/05/08 στο μετρο μεσα στο βαγονι...Εγω μπηκα στη σταση Ευαγγελισμος και εσυ κατεβηκες στη σταση Μοναστηρακι.Καθοσουν ορθιος στν γωνια, ακουγες μουσικη , και ειχες πολυ ανοιχτα γαλανα ματια...Εγω στεκομουν απεναντι σου ,διαγωνια, ορθια και σε ολη τη διαρκεια κοιταζομασταν πολυ εντονα...πολλες φορες εγω γυρισα προς τα αλλου γιατι ντρεπομουνα...Εχω μαυρα μακρια μαλλια με φρατζα μπροστα.Αν δεις την αγγελια απαντησε μου γιατι θελω πολυ να σε ξαναδω...

σε ειδα εκει μετα απο πολυ καιρο.μου μιλησες αν και δεν το περιμενα μετα απο τοσο καιρο που παρισταναμε τους αγνωστους.δεν περιμενα να με πλησιασεις.λες οτι αισθανεσαι καποια πραγματα για μενα.τωρα το θυμηθηκες;τοσο αργα; γιατι μου ταραξες τη ζωη;