Ξέρουμε ο ένας τον άλλον καιρό τώρα... πάντα ήμασταν σε κοινές παρέες, κοινά σχολεία, κοινές σχολές. Θυμάμαι πότε σε πρωτοερωτεύτηκα, ήταν στη Β' Λυκείου όταν καθόμασταν μαζί στα αγγλικά. Και μετά στην κατεύθυνση και στη γενική παιδεία. Και μετά μου έγραψες στην επετηρίδα. Και πήγαμε και διακοπές μαζί. Αλλά όλα αυτά στο φιλικό, γιατί πάντα υπήρξα ντροπαλή και δεν μπορούσα να εκφράσω τα συναισθήματά μου για σένα. Φοβόμουν ότι θα με κοροιδέψεις. Κι ύστερα χωρίσαν (για λίγο) οι δρόμοι μας. Και σ' όλο αυτό το διάστημα πάσχισα πολύ να γίνω η γυναίκα που θα μπορούσες να θαυμάσεις, με την οποία θα μπορούσες να βγεις. Όταν σε ξαναείδα, ένα χρόνο για αργότερα ήξερα ότι την ήθελα πάσει θυσία αυτή τη μεταγραφή για Αθήνα, για να μπορώ να σε βλέπω έστω κι από μακριά. Σ' αγαπάω, ορίστε το είπα. Είμαι ευάλωτη, δεν ξέρω καθόλου τι νιώθεις για μένα. Από τη μια μου κάνεις κοπλιμέντα, από την άλλη ίσως το προσωπείο της ψυχρής που έχω υιοθετήσει να σε έχει απομακρύνει ανεπανόρθωτα. Σε κάθε περίπτωση, ελπίζω μόνο (αν το διαβάζεις αυτό) να καταλάβεις...