Εσύ δεν με αγαπάς σε ξέρς αρκετά καλά αλλά εσύ ποτέ δεν με είδεσ σαν κοπέλα αλλά μόνο σαν φίλη...με κοιτάς σε κοιτώ αλλά τ'ιποτα τελικά δν πέζει να κάνουμε λάτι εμείς δεν έχουμε προσπαθίσει κάν αλλά το να με κοιτάς μου φτάνει...γιατί οταν αγαπάς κάποιον τον αγαπάς για αθτό ποθ είναι αλλά εσυ δν αγαπάς εμένα αλλά την Αφροδίτη...δηλαδή πές μοθ τι να κάνς και εγώ τηα το κάνς μόνο για εσένα και για να ει΄σαι εσυ ευτιχισμένος..

Το ξέρω ότι, μετά από όλα όσα έχουν γίνει μεταξύ μας, το μόνο που δεν θα πρέπει να περιμένω είναι μία επανασύνδεση... Φταίξαμε κι οι δύο, αλλά δεν μπορώ να σε βγάλω από το μυαλό μου... Δύο τραγούδια θα σου θυμίσω κι αφιερώσω και θα καταλάβεις: "Καπου φταίμε κι δυο" και "Ἑίσαι όμορφη" από Νίνο... Δεν ξέρω τι θα γίνει στο μέλλον, ξέρω όμως ένα πράγμα: Σ'άγαπώ... Ο "Πάκι" σου.

Ξέρουμε ο ένας τον άλλον καιρό τώρα... πάντα ήμασταν σε κοινές παρέες, κοινά σχολεία, κοινές σχολές. Θυμάμαι πότε σε πρωτοερωτεύτηκα, ήταν στη Β' Λυκείου όταν καθόμασταν μαζί στα αγγλικά. Και μετά στην κατεύθυνση και στη γενική παιδεία. Και μετά μου έγραψες στην επετηρίδα. Και πήγαμε και διακοπές μαζί. Αλλά όλα αυτά στο φιλικό, γιατί πάντα υπήρξα ντροπαλή και δεν μπορούσα να εκφράσω τα συναισθήματά μου για σένα. Φοβόμουν ότι θα με κοροιδέψεις. Κι ύστερα χωρίσαν (για λίγο) οι δρόμοι μας. Και σ' όλο αυτό το διάστημα πάσχισα πολύ να γίνω η γυναίκα που θα μπορούσες να θαυμάσεις, με την οποία θα μπορούσες να βγεις. Όταν σε ξαναείδα, ένα χρόνο για αργότερα ήξερα ότι την ήθελα πάσει θυσία αυτή τη μεταγραφή για Αθήνα, για να μπορώ να σε βλέπω έστω κι από μακριά. Σ' αγαπάω, ορίστε το είπα. Είμαι ευάλωτη, δεν ξέρω καθόλου τι νιώθεις για μένα. Από τη μια μου κάνεις κοπλιμέντα, από την άλλη ίσως το προσωπείο της ψυχρής που έχω υιοθετήσει να σε έχει απομακρύνει ανεπανόρθωτα. Σε κάθε περίπτωση, ελπίζω μόνο (αν το διαβάζεις αυτό) να καταλάβεις...

τι να πώ. ακομα σ αγαπω. περασε καιρος αλλα δεν επαψα να σε σκεφτομαι.εισαι δασκαλος ταεκβον- δο ζεις στήν Βορεια Ελλαδα και ξέρεις καλά πως έφαγα μαζί σου τα ωραιότερα χρόνια της ζωής μου.

Κατάλαβες πόσο πολύ σ' αγαπούσα? Κοιταξες πρίν 2 χρόνια να ακούσεισς τα φιλαράκια σου. Που ήξεραν μόνο να σου πούν οτι εγώ είμαι μικρή κ δεν νιώθω αγάπη. Λαθος μου στην τελίκη που σου φανέρωσα τι ένιωθα. Τώρα όμως που πέρασαν αυτά τα δύο χρώνια , τι θέλεις κ μου λές πώς μ αγάπησες αλλα δεν είχες τρόπο να το δείξεις? Ακόμα σ αγαπάω, αυτο δεν αλλάζει. αλλα το να μαι μαζί σου με πληγώνει περισσότερο απο το να ειμαι χώρια σου.
συγγνώμη αλλα νομίζω ήρθε η ώρα να φύγω εγώ.

Σε λίγο καιρό πάνε δύο χρόνια από τότε που χωρίσαμε. Μα αυτό δεν σημαίνει πως μπόρεσα να σε ξεπεράσω. Δεν υπάρχει μέρα του χρόνου που να μην σκεφτώ το καιρό που ήμασταν μαζί. Πλέον το μόνο που μου έχει μείνει είναι ένα φωτογραφικό άλμπουμ από τις διακοπές μας στην Κέρκυρα και μια καλά θαμμένη ελπίδα πως μπορεί κάποτε να ξαναείμαστε μαζί, μιας και η επικοινωνία μας είναι απλώς χειρότερη και από την τυπική. Πάντα λέω ότι είσαι ένα τηλέφωνο μακριά για σου πω τι αισθάνομαι ακόμα, αλλά δεν πιστεύω να το καταφέρω ποτέ αυτό. Και να φανταστείς πως και πάλι τα σπίτια μας δεν απέχουν και πολύ. Το καιρό αυτό κάνεις την άσκησή σου και θα ήθελα πάρα πολύ να βρεθούμε να μάθω νέα σου.

σε αγαπώ γιατι με κάνεις να γελώ,γιατί λιώνω όταν σε με αγγίζεις,γιατι τρελλένομαι όταν μ'ακουμπάς...οταν βλέπω τα μάτια σου...Είσαι ο Παναγιώτης Προεστός και είμα η Ελενα...

ΑΝ ΓΙΝΟΤΑΝ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΝΑ ΓΥΡΙΣΕΙ ΠΙΣΩ ΚΑΙ ΑΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΑΛΛΑΞΩ ΤΙΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΘΑ ΣΟΥ ΕΛΕΓΑ Σ ΑΓΑΠΑΩ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΑΝ ΑΡΓΗΣΑ . . . ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΟΥ